ความหวังได้เลือนหายไปนานแล้ว ฉันลูบไล้องคชาติสีแดงที่แข็งตัวของเขาอย่างแผ่วเบา ฉันลองใช้ปลายนิ้วที่ชุ่มฉ่ำด้วยครีมบำรุงผิวด้วย เหมือนกับการเหยียบคลัตช์ในรถยนต์คันใหม่ การเคลื่อนไหวครั้งแรกนั้นรวดเร็ว แต่ฉันค่อยๆ ขยับช้าๆ ไม่ยอมให้ความตึงเครียดจางหายไป ในช่วงครึ่งหลัง ความรู้สึกที่ฉันมีในตอนนั้นและภาพที่ฉันคิดว่าจำได้ก็จางหายไปในพริบตา เหมือนกับสายไหมที่ละลายในน้ำ...